POR QUE O ESQUECEMOS?
Camiño de Xerusalén, Xesús segue instruíndo aos seus discípulos sobre o final que lle espera a el. Insiste máis unha vez en que será entregado nas mans dos homes e estes matarano, pero Deus resucitarao. Marcos di que «non entendían o que quería dicir. E dáballes medo preguntarlle». Non é difícil adiviñar nestas palabras a pobreza de moitos cristiáns de todos os tempos. Non entendemos a Xesús e dános medo afondarmos na súa mensaxe.
Ao chegar a Cafarnaún, Xesús pregúntalles: «De que discutiades polo camiño?». Os discípulos calan. Están avergoñados. Marcos dinos que, polo camiño, discutiran sobre quen era o máis importante. Certamente é vergonzoso ver a Xesús, que camiña cara á cruz, acompañado de cerca por un grupo de discípulos cheos de estúpidas ambicións. De que discutimos hoxe na Igrexa mentres dicimos seguir a Xesús?
Chegados á casa, Xesús disponse a darlles un ensino. Necesítano. Estas son as súas primeiras palabras: «Quen queira ser o primeiro que sexa o último de todos e o servidor de todos». No grupo que segue a Xesús, o que queira sobresaír e ser máis do que os demais ha de pórse o último, detrás de todos; así poderá ver que é o que necesitan e poderá ser servidor de todos.
A verdadeira grandeza consiste en servir. Para Xesús, primeiro non é quen ocupa un cargo de importancia, senón quen vive servindo e axudando aos demais. Os primeiros na Igrexa non son os xerarcas, senón esas persoas sinxelas que viven axudando a quen atopan no seu camiño. Non habemos esquecelo.
Para Xesús, a súa Igrexa debería ser un espazo onde todos pensan nos demais. Unha comunidade onde todos esteamos atentos a quen máis nos poida necesitar. Non é un soño de Xesús. Para el iso é o importante vai e pon un exemplo gráfico.
Senta e chama aos seus discípulos. Logo achega un neno e pono no medio de todos para que fixen ben a súa atención nel. No Igrexa apostólica ese neno ha estar sempre ao centro, el é o símbolo das persoas débiles e desvalidas: os necesitados de acolleita, apoio e defensa. Non han estar nunca fóra, lonxe da Igrexa de Xesús. Han ocupar sempre o centro da nosa atención.
Logo Xesús abraza ao neno. Quere que os discípulos o recorden sempre así: identificado cos débiles. Mentres tanto dilles: «O que acolle a un neno coma este no meu nome acólleme a min, e o que me acolle a min acolle a quen me enviou».
O ensino de Xesús é claro: o camiño para acoller a Deus é acoller ao seu Fillo Xesús presente nos pequenos, nos indefensos, nos pobres e desvalidos. Por que o esquecemos tan a miúdo? Se ese Xesús xa non está identificado cos pequenos, que é o que hai no centro da Igrexa?
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
