SEGUIR A XESÚS CONDUCE Á CRUZ
Estamos tan familiarizados coa cruz do Calvario que xa non nos causa impresión algunha. O costume «domestica e rebaixa» todo. Por iso é bo lembrar algúns aspectos do Crucificado demasiado esquecidos.
Empecemos por dicir que Xesús non morreu de morte natural. A súa morte non foi a extinción esperada da súa vida biolóxica. A Xesús matárono violentamente. Non morreu tampouco vítima dun accidente casual nin fortuíto, senón axustizado, despois dun proceso levado a cabo polas forzas relixiosas e civís máis influentes daquela sociedade.
A súa morte foi consecuencia da reacción provocada pola súa actuación libre, fraterna e solidaria cos máis pobres e abandonados daquela sociedade.
Isto quer dicir que non se pode vivir o evanxeo impunemente. Non se pode construír o reino de Deus, reino de fraternidade, liberdade e xustiza, sen provocar o rexeitamento e a persecución daqueles aos que non lles interesa cambio algún. Imposíbel a solidariedade cos indefensos sen sufrir a reacción dos poderosos.
O seu compromiso por crear unha sociedade máis xusta e humana foi tan concreto e serio que ata a súa mesma vida quedou comprometida. E, con todo, Xesús non foi un guerrilleiro, nin un líder político, nin un fanático relixioso. Foi un home no que se encarnou e se fixo realidade o amor insondábel de Deus aos homes.
Por iso agora sabemos cales son as forzas que se senten ameazadas cando o amor verdadeiro penetra nunha sociedade, e como reaccionan violentamente tratando de suprimir e afogar a actuación de quen busca unha fraternidade máis xusta e libre.
O evanxeo sempre será perseguido por quen pon a seguridade e a orde por cima da fraternidade e a xustiza (fariseísmo). O reino de Deus sempre se verá obstaculizado por toda forza política que se entenda a si mesma como poder absoluto (Pilato). A mensaxe do amor será rexeitado na súa raíz por toda relixión na que Deus non sexa Pai dos que sofren (sacerdotes xudeus).
Seguir a Xesús conduce sempre á cruz; implica estarmos dispostos a sufrir o conflito, a polémica, a persecución e ata a morte. Pero a súa resurrección revélanos que a unha vida crucificada, vivida ata o final co espírito de Xesús, só lle espera resurrección.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
