NON QUEDARNOS FÓRA
Hai quen vive a relixión como «desde fóra». Pronuncian rezos, asisten a celebracións relixiosas, oen falar de Deus, pero limítanse a seren «espectadores». Como di o pensador francés Marcel Légaut, víven todo desde unha «representación extrínseca» de Deus. Non «entran» na aventura de atopárense con Deus. Quedan sempre a certa distancia.
Con todo, Deus está no íntimo de cada ser humano. Non é algo separado da nosa vida. El non é unha fabricación da nosa mente, unha representación medio intelectual ou medio afectiva, un xogo da nosa imaxinación que nos serve para vivir «ilusionados». Deus é unha presenza real que está na raíz mesma do noso ser.
Esta presenza «non é evidente»: Non se capta como se captan outras cousas máis superficiais. Percíbena na medida en que un se percibe a si mesmo ata o fondo. O seu misterio é tan inalcanzábel como tamén o é o misterio de cada ser humano. Deus fáiseme presente cando me fago presente a min mesmo con verdade e sinceridade. Non é posíbel entrar na experiencia de Deus se un vive permanentemente fóra de si mesmo.
Sen esta apertura interior a Deus non hai fe viva. A voz de Deus comezamos a escoitala cando escoitamos ata o fondo a nosa verdade. Deus actúa en nós cando lle deixamos activar o mellor que hai no noso ser. Toma corpo na nosa existencia na medida en que o acollemos. A súa presenza vaise configurando en cada un de nós adaptándose ao que lle deixamos ser.
O humano e o divino non son realidades que se exclúen mutuamente. Non temos que deixar de ser humanos para ser de Deus. O humano é «a porta» que nos permite «entrar» no divino. De feito, as experiencias máis intensas de comunicación, de amor humano, de dor purificadora, de beleza ou de verdade son o leito que mellor nos abre á experiencia de Deus.
Non é estraño que o evanxeo de Xoán presente a Cristo, Deus feito home, como a «porta» pola que o crente pode entrar e camiñar cara a Deus. En Cristo podemos aprender a vivirmos unha vida tan humana, tan verdadeira, tan ata o fondo, que, a pesar dos nosos erros e mediocridade, pódenos levar ata Deus. Pero temos de escoitar ben a advertencia do evanxelista. A Palabra de Deus «veu ao mundo», e o mundo «non a coñeceu»; «veu á súa casa», e «os seus non a recibiron».
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
