ALENTO DE VIDA
Os hebreos facíanse unha idea moi bela e real do misterio da vida. Así describe a creación do home un vello relato, moitos séculos anterior a Cristo: «O Señor Deus modelou ao home do barro da terra. Logo soproulle no seu nariz alento de vida. E así o home converteuse nun [ser] vivente».
É o que di a experiencia. O ser humano é barro. En calquera momento pode caer. Como camiñar con pés de barro? Como mirar a vida con ollos de barro? Como amar con corazón de barro? Con todo, este barro vive! No seu interior hai un alento que lle fai vivir. É o Alento de Deus. O seu Espírito vivificador.
Ao final do seu evanxeo, Xoán describiu unha escena grandiosa. É o momento culminante de Xesús resucitado. Segundo o seu relato, o nacemento da Igrexa é unha «nova creación». Ao enviar aos seus discípulos, Xesús «sopra o seu alento sobre eles e dilles: Recibide o Espírito Santo».
Sen o Espírito de Xesús, a Igrexa é barro sen vida: unha comunidade incapaz de introducir esperanza, consolo e vida no mundo. Pode pronunciar palabras sublimes sen comunicar o alento de Deus aos corazóns. Pode falar con seguridade e firmeza sen afianzar a fe das persoas. De onde vai sacar esperanza se non é do alento de Xesús? Como vai defenderse da morte sen o Espírito do Resucitado?
Sen o Espírito creador de Xesús podemos terminar vivindo nunha Igrexa que se pecha a toda renovación: non está permitido soñar en grandes novidades; o máis seguro é unha relixión estática e controlada, que cambie o menos posíbel; o que recibimos doutros tempos é tamén o mellor para os nosos; as nosas xeracións han celebrar a súa fe vacilante coa linguaxe e os ritos de hai moitos séculos. Os camiños están marcados. Non hai que preguntarse por que.
Como non gritar con forza: «Ven, Espírito Santo! Ven á túa Igrexa. Ven liberarnos do medo, da mediocridade e da falta de fe coa túa forza creadora?» Non temos de mirar para outros. Temos de abrir cada un o noso propio corazón.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
