DEUS É DE TODOS
Poucas frases hai tan citadas como esta que o evanxeo de Xoán pon nos beizos de Xesús. Os autores ven nela un resumo do esencial da fe, tal como se vivía entre non poucos cristiáns a comezos do século II: «Tanto amou Deus ao mundo que entregou ao seu Fillo único».
Deus ama ao mundo enteiro, non só a aquelas comunidades cristiás ás que chegou a mensaxe de Xesús. Ama a todo o xénero humano, non só á Igrexa. Deus non é propiedade dos cristiáns. Non ha ser acaparado por ningunha relixión. Non cabe en ningunha catedral, mesquita ou sinagoga.
Deus habita en todo ser humano acompañando a cada persoa nos seus gozos e desgrazas. A ninguén deixa abandonado, pois ten os seus camiños para atoparse con cada quen, sen que teña de seguir necesariamente os que nós lle marcamos. Xesús vía a Deus cada mañá «facendo saír o seu sol sobre bos e malos».
Deus non sabe nin quere nin pode facer outra cousa senón é amar, pois no máis íntimo do seu ser é amor. Por iso di o evanxeo que enviou ao seu Fillo, non para «condenar ao mundo», senón para que «o mundo se salve por medio de el». Ama o corpo tanto como a alma, e o sexo tanto como a intelixencia. O único que desexa é ver á humanidade enteira xa desde agora e para sempre gozando da súa creación.
Este Deus sofre na carne dos famentos e humillados da terra; está nos oprimidos defendendo a súa dignidade, e nos que loitan contra a opresión alentando o seu esforzo. Está sempre en nós para «buscar e salvar» o que nós estragamos e botamos a perder.
Deus é así. O noso maior erro sería esquecérmolo. Máis aínda. Encerrármonos nos nosos prexuízos, condenas e mediocridade relixiosa, impedindo ás xentes cultivar esta fe primeira e esencial. Para que serven os discursos dos teólogos, moralistas, predicadores e catequistas se non espertan a loanza do Creador, se non fan crecer no mundo a amizade e o amor, se non fan a vida máis bela e luminosa, lembrando que o mundo está envolvido polos catro costados polo amor de Deus?
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
