A EUCARISTÍA COMO ACTO SOCIAL
Segundo os exéxetas, a multiplicación dos pans é un relato que nos permite descubrirmos o sentido que a eucaristía tiña para os primeiros cristiáns como xesto duns irmáns que saben repartiren e compartiren o que posúen.
Segundo o relato, hai alí un xentío de persoas necesitadas e famentas. Os pans e os peixes non se compran, senón que se reúnen. E todo se multiplica e distribúese baixo a acción de Xesús, que bendí o pan, párteo e faino distribuír entre os necesitados.
Esquecemos con frecuencia que, para os primeiros cristiáns, a eucaristía non era só unha liturxia, senón un acto social no que cada un poñía os seus bens a disposición dos necesitados. Nun coñecido texto do século II, no que san Xustino nos describe como celebraban os cristiáns a eucaristía semanal, dinos que cada un entrega o que posúe para «socorrer aos orfos e ás viúvas, aos que sofren por enfermidade ou por outra causa, aos que están nos cárceres, aos forasteiros de paso e, nunha palabra, a cantos están necesitados».
Durante os primeiros séculos resultaba inconcibíbel acudiren a celebrar a eucaristía sen levaren algo para axudar aos indixentes e necesitados. Así reprocha Ciprián, bispo de Cartago, a unha rica matrona: «Os teus ollos non ven ao necesitado e ao pobre porque están escurecidos e cubertos dunha noite espesa. Ti es afortunada e rica. Imaxínaste celebrar a cea do Señor sen ter en conta a ofrenda. Ti vés á cea do Señor sen ofrecer nada. Ti suprimes a parte da ofrenda que é do pobre».
A oración que se fai hoxe polas diversas necesidades das persoas non é un engadido postizo e externo á celebración eucarística. A mesma eucaristía esixe repartirmos e compartirmos. Domingo tras domingo, os crentes que nos achegamos a compartir o pan eucarístico habemos sentirnos chamados a compartirmos máis de verdade os nosos bens cos necesitados.
Sería unha contradición pretendermos compartir como irmáns a mesa do Señor pechando o noso corazón a quen nestes momentos viven a angustia dun futuro incerto. Xesús non pode bendicir a nosa mesa se cada un gardamos o noso pan e os nosos peixes.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
