ESCOITAR A XESÚS
O centro dese relato complexo, chamado tradicionalmente a «transfiguración de Xesús», ocúpao unha voz que vén dunha estraña «nube luminosa», un símbolo que se emprega na Biblia para falar da presenza sempre misteriosa de Deus, que se nos manifesta e, ao mesmo tempo, se nos oculta.
A voz di estas palabras: «Este é o meu Fillo, en quen me comprazo. Escoitádeo». Os discípulos non han confundir a Xesús con ninguén, nin sequera con Moisés ou Elías, representantes e testemuñas do Antigo Testamento. Só Xesús é o Fillo querido de Deus, o que ten o seu rostro «refulxente coma o sol».
Pero a voz engade algo máis: «Escoitádeo». Noutros tempos, Deus revelara a súa vontade por medio dos «dez mandamentos» da Lei. Agora a vontade de Deus resúmese e concrétase nun só mandato: «Escoitade a Xesús». A escoita establece a verdadeira relación entre os seguidores e Xesús.
Ao oíren isto, os discípulos caen ao chan «aterrados de medo». Están arrepiados por aquela experiencia tan próxima de Deus, pero tamén asustados polo que oíron: poderán viviren escoitando só a Xesús, e recoñecendo só nel a presenza misteriosa de Deus?
Entón Xesús «achégase, tócaos e dilles: “Levantádevos. Erguédevos. Non teñades medo!”». Sabe que necesitan experimentar a súa proximidade humana: o contacto da súa man, non só o resplandor divino do seu rostro. Sempre que escoitamos a Xesús no silencio do noso ser, as súas primeiras palabras dinnos: «Levántate, non teñas medo».
Moitas persoas só coñecen a Xesús de oídas. O seu nome resúltalles talvez familiar, pero o que saben del non vai máis aló dalgúns recordos e impresións da infancia. Ata, aínda que se chamen cristiáns, viven sen escoitar no seu interior a Xesús. E sen esa experiencia non é posíbel coñecer a súa paz inconfundíbel nin a súa forza para alentar e soster a nosa vida.
Cando un crente se detén a escoitar en silencio a Xesús, no interior da súa conciencia escoita sempre algo como isto:
«Non teñas medo. Abandónate con toda sinxela no misterio de Deus. A túa pouca fe abonda. Non te inquietes. Se me escoitas, has descubrir que o amor de Deus consiste en estar sempre perdoándote. E, se cres isto, a túa vida cambiará. Coñecerás a paz do corazón».
No libro da Apocalipses pódese ler así: «Mira, estou á porta e chamo; se alguén oe a miña voz e me abre a porta, entrarei na súa casa». Xesús chama á porta de cristiáns e non cristiáns. Podemos abrirlle a porta ou rexeitalo. Pero non é o mesmo vivir con Xesús que sen el.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
