VIVIR PERDOANDO
Os discípulos oíron a Xesús dicir cousas incríbeis sobre o amor aos inimigos, a oración ao Pai polos que os perseguen, o perdón a quen lles fai dano. Seguramente lles parece unha mensaxe extraordinaria, pero pouco realista e moi problemática.
Pedro achégase agora a Xesús cunha formulación máis práctica e concreta que lles permita, polo menos, resolver os problemas que xorden entre eles: receos, envexas, enfrontamentos e conflitos. Como teñen de actuar naquela familia de seguidores que camiñan tras dos seus pasos? En concreto: «Cantas veces hei perdoar ao meu irmán cando me ofende?».
Antes que Xesús lle responda, xa o impetuoso Pedro selle adianta a facerlle a súa propia suxestión: «Ata sete veces?». A súa proposta é dunha xenerosidade moi superior ao clima xusticeiro que se respira na sociedade xudía. Vai máis aló ata do que se practica entre os rabinos e os grupos esenios, que falan como máximo de perdoar ata catro veces.
Con todo, Pedro séguese movendo no plano da casuística xudía, onde se prescribe o perdón como arranxo amigábel e regulamentado para garantir o funcionamento ordenado da convivencia entre os que pertencen ao mesmo grupo.
A resposta de Xesús esixe poñérmonos noutro rexistro. No perdón non hai límites: «Non che digo ata sete veces, senón ata setenta veces sete». Non ten sentido levar contas do perdón. O que se pon a contar cantas veces está perdoando ao irmán métese por un camiño absurdo que arruína o espírito que ha reinar entre os seus seguidores.
Entre os xudeus era coñecido o «Canto de vinganza de Lámec, un lendario heroe do deserto, que dicía así: «Caín será vingado sete veces, pero Lámec será vingado setenta veces sete». Fronte a esta cultura da vinganza sen límites, Xesús propón o perdón sen límites entre os seus seguidores.
As diferentes posicións ante o Concilio han ir provocando no interior da Igrexa conflitos e enfrontamentos ás veces moi dolorosos. A falta de respecto mutuo, os insultos e as calumnias son frecuentes. Sen que ninguén os desautorice, sectores que se din cristiáns sérvense da Internet para sementar agresividade e odio, destruíndo sen piedade o nome e a traxectoria doutros crentes.
Necesitamos imprescindibelmente testemuñas de Xesús que anuncien con palabra firme o seu Evanxeo e que contaxien con corazón humilde a súa paz. Crentes que vivan perdoando e curando esta obcecación enfermiza que penetrou na súa Igrexa.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
