NON SABEMOS SABOREAR A FE
Talvez, unha das maiores desgrazas do cristianismo contemporáneo é a falta de «experiencia relixiosa». Son moitos os que se din cristiáns e, con todo, non saben o que é gozar da súa fe, sentirse a gusto con Deus e vivir saboreando a súa adhesión a Xesús. Como se pode ser crente sen gozar nunca do amor acolledor de Deus?
O desenvolvemento dunha teoloxía de carácter marcadamente racional e a importancia que se lle deu en Occidente á formulación conceptual levou con frecuencia a entender e vivir a fe como unha «adhesión doutrinal» a Xesús Cristo. Bastantes cristiáns «cren cousas» acerca de Xesús, pero non saben comunicarse gozosamente con el.
Algo parecido sucede ás veces na celebración litúrxica. Obsérvanse correctamente os ritos externos e pronúncianse palabras fermosas, pero todo parece acontecer «fóra» das persoas. Cántase cos beizos, pero o corazón está ausente. Recíbese o Corpo do Señor, pero non se produce unha comunicación viva con el.
É significativo tamén o que sucede coa lectura da Biblia. Os avances da esexese moderna permítenos coñecermos coma nunca a composición dos libros sacros, os xéneros literarios ou a estrutura dos evanxeos. Con todo, non aprendemos a saborear o evanxeo de Xesús.
Todo isto produce unha sensación estraña. Diríase que nos estamos movendo na «epidermes da fe». Na Igrexa non faltan palabras nin sacramentos. Predícase todos os domingos. Celébrase a eucaristía. Tamén hai bautizos, primeiras comuñóns e confirmacións. Pero falta «algo», e non é fácil dicir exactamente o que. Isto non é o que viviron os primeiros crentes.
Necesitamos unha experiencia nova do Espírito que nos faga vivir por dentro e nos ensine «sentir e gustar das cousas internamente», como dicía Ignacio de Loyola. Fáltanos gustar o que dicimos crer; saborear en nós a presenza calada pero real de Deus. Fáltanos espontaneidade con el, confianza gozosa no seu amor.
Esta experiencia de Deus non é froito dos nosos esforzos e traballos. Ao Espírito hai que «facerlle sitio» na vida e no corazón, nas nosas celebracións e na comunidade cristiá. A Igrexa dos nosos días ten de escoitar tamén hoxe as palabras de Xesús á samaritana: «Se coñeceses o don de Deus…». Só cando se abre á acción do Espírito descobre o crente esa auga prometida por Xesús, que se converte dentro de nós en «manancial que salta ata a vida eterna».
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
