O AMOR NON SE COMPRA
Cando Xesús entra no Templo de Xerusalén non atopa alí xentes que buscan a Deus, senón comercio relixioso. A súa actuación violenta fronte a «vendedores e cambistas» non é senón a reacción do Profeta que se atopa coa relixión convertida en mercado.
Aquel Templo, chamado a ser o lugar no que se tiña de manifestar a gloria de Deus e o seu amor fiel, converteuse no lugar de enganos e abusos, onde reina o afán de diñeiro e o comercio interesado.
Quen coñeza a Xesús non se estrañará da súa indignación. Se algo aparece constantemente no núcleo mesmo da súa mensaxe é a gratuidade de Deus, que ama aos seus fillos e fillas sen límites e só quere ver entre eles amor fraterno e solidario.
Por iso, unha vida convertida en mercado, onde todo se merca e vende, -ata a relación co misterio de Deus-, iso é a perversión máis destrutora do que Xesús quere promover. É certo que a nosa vida só é posíbel desde o intercambio e o servizo mutuo. Todos vivimos dando e recibindo. O risco está en reducirmos as nosas relacións a un comercio interesado, pensando que na vida todo consiste en vender e comprar, sacando o máximo proveito dos demais.
Case sen dármonos conta podemos estar a converternos en «vendedores e cambistas» que non saben facer outra cousa senón negociar. Homes e mulleres incapacitados para amar, que eliminaron da súa vida todo o que sexa dar.
É fácil entón a tentación de negociar ata con Deus. Obsequiámolo con algún culto para quedar ben con el, páganse misas ou fanse promesas para obter algún beneficio del, cúmprense ritos para telo ao noso favor. O grave é esquecer que Deus é amor, e o amor non se compra. Por algo dicía Xesús que Deus «quere amor e non sacrificios».
Tal vez, o primeiro que necesitamos escoitar hoxe na Igrexa é o anuncio da gratuidade de Deus. Nun mundo convertido en mercado, onde todo é esixido, comprado ou gañado, só o gratuíto pode seguir fascinando e sorprendendo, pois é o signo máis auténtico do amor.
Os crentes temos de estar máis atentos a non desfigurar a Deus, que é amor gratuíto, para facérmolo á nosa medida: tan triste, egoísta e pequeno coma as nosas propias vidas mercantilizadas.
Quen coñece «a sensación da graza» e experimentou algunha vez o amor sorprendente de Deus, séntese invitado a irradiar a súa gratuidade e, probabelmente, é quen mellor poderá introducir algo bo e novo nesta sociedade onde tantas persoas morren de soidade, aburrimento e falta de amor.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
