SENTADOS AO PÉ DO CAMINO
Nos seus comezos, o cristianismo era coñecido como: «O Camiño» (Feitos dos Apóstolos 18,25-26). Máis que entrar nunha nova relixión, «facerse cristián» era atopar o camiño acertado da vida, camiñar tras as pegadas de Xesús. Ser cristián significa para eles «seguir» a Cristo. Isto é o fundamental e o decisivo.
Hoxe as cousas cambiaron. O cristianismo coñeceu durante estes vinte séculos un desenvolvemento doutrinal moi importante e xerou unha liturxia e un culto moi elaborados. Hai xa moito tempo que o cristianismo é considerado como unha relixión.
Por iso non é estraño atoparse con persoas que xa se senten cristiás sinxelamente porque están bautizadas e cumpren os seus deberes relixiosos, aínda que nunca expuxeron a vida polo seguimento de Xesús Cristo. Este feito, hoxe bastante xeneralizado, sería inimaxinábel nos primeiros tempos do cristianismo.
Esquecemos que ser cristiáns é «seguirmos» a Xesús, o Cristo. Movernos, dar pasos, camiñarmos, construírmos a nosa vida seguindo as súas pegadas. O noso cristianismo fica, ben de veces, nunha fe teórica e inoperante ou nunha práctica relixiosa rutineira. Non transforma a nosa vida en seguimento a Xesús.
Despois de vinte séculos, a maior contradición dos cristiáns é pretendermos selo sen seguirmos a Xesús. Acéptase a relixión cristiá (como se podería aceptar outra), pois dá seguridade e tranquilidade ante «o descoñecido», pero non se entra na dinámica do seguimento fiel a Cristo.
Estamos cegos e non vemos onde está o esencial da fe cristiá. O episodio da curación do cego de Xericó é unha invitación para saírmos da nosa cegueira. No comezo do relato, Bartimeo «está sentado, tirado, ao bordo do camiño». É un home cego e desorientado, fóra do camiño, sen capacidade de seguir a Xesús.
Curado da súa cegueira por Xesús, o cego xa non só recobra a luz, senón que se converte nun verdadeiro «seguidor» do seu Mestre, pois, desde aquel día, «seguíao polo camiño». Esa é a curación que necesitamos.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
