DEUS NON ESTÁ EN CRISE
É máis frecuente do que pensamos. Os crentes dicimos crermos en Deus, pero na práctica vivimos coma se non existise. E este tamén é o risco que temos hoxe ao abordarmos a crise relixiosa actual e o futuro incerto da Igrexa: vivirmos estes momentos dun xeito «ateo».
Xa non sabemos camiñar «no horizonte de Deus». Analizamos as nosas crises e planificamos o futuro pensando só nas nosas posibilidades. Esquécesenos que o mundo está nas mans de Deus e non nas nosas. Ignoramos que o «Gran Pastor», que coida e guía a vida de cada ser humano, é Deus.
Vivimos coma «orfos» que perderon o seu Pai. A crise desbórdanos. O que se nos pide parécenos excesivo. Resúltanos difícil perseverar con ánimo nunha tarefa sen ver o éxito por ningunha parte. Sentímonos sós, e cada un deféndese como pode.
Segundo o relato evanxélico, Xesús está en Xerusalén comunicando a súa mensaxe. É inverno e, para non arrefriarse, paséase por un dos pórticos do Templo, rodeado de xudeus, que o acosan coas súas preguntas. Xesús está falando das «ovellas» que escoitan a súa voz e o séguen. Nun momento determinado di: «O meu Pai, que mas deu, supera a todos e ninguén pode arrebatalas da man do meu Pai».
Segundo Xesús, «Deus supera a todos». Que nós esteamos en crise non significa que Deus estea en crise. Que os cristiáns perdamos o ánimo non quere dicir que Deus se quedou sen forzas para salvar. Que nós non saibamos dialogar co home de hoxe non significa que Deus xa non atope camiños para falar ao corazón de cada persoa. Que as xentes marchen das nosas Igrexas non quere dicir que se lle escapen a Deus das súas mans protectoras.
Deus é Deus. Ningunha crise relixiosa e ningunha mediocridade da Igrexa poderán «arrebatar das súas mans» a eses fillos e fillas aos que ama con amor infinito. Deus non abandona a ninguén. Ten os seus camiños para coidar e guiar a cada un dos seus fillos, e os seus camiños non son necesariamente aqueles que nós lle pretendemos trazar.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
