NOVA RELACIÓN CON XESÚS
Nas comunidades cristiás necesitamos vivir unha experiencia nova de Xesús reavivando a nosa relación con el. Poñelo decididamente no centro da nosa vida. Pasar dun Xesús confesado dun xeito rutineiro a un Xesús acollido vitalmente. O Evanxeo de Xoán fai algunhas suxestións importantes ao falar da relación das ovellas co seu pastor.
O primeiro é «escoitar a súa voz» en toda a súa frescura e orixinalidade. Non confundila co respecto ás tradicións nin coa novidade das modas. Non deixármonos distraer nin aparvar por outras voces estrañas que, aínda que se escoiten no interior da Igrexa, non comunican a súa Boa Noticia.
É importante, ademais, sentírmonos chamados por Xesús «polo noso nome». Deixarnos atraer por el. Descubrirmos aos poucos, e cada vez con máis alegría, que ninguén responde coma el ás nosas preguntas máis decisivas, aos nosos anhelos máis profundos e ás nosas necesidades últimas.
É decisivo «seguir» a Xesús. A fe cristiá non consiste en crer cousas sobre Xesús, senón en crérmolo a el: vivirmos confiando na súa persoa; inspirarnos no seu estilo de vida para orientarmos a nosa propia existencia con lucidez e responsabilidade.
É vital camiñarmos tendo a Xesús «diante de nós». Non facermos o percorrido da nosa vida en solitario. Experimentarmos nalgún momento, aínda que sexa de xeito torpe, que é posible vivir a vida desde a súa raíz: desde ese Deus que se nos ofrece en Xesús, máis humano, máis amigo, máis próximo e salvador do que todas as nosas teorías.
Esta relación viva con Xesús non nace en nós de xeito automático. Vaise espertando no noso interior de forma fráxil e humilde. Ao comezo é case só un desexo. Polo xeral medra rodeada de dúbidas, interrogantes e resistencias. Pero, sen sabermos como, chega un momento no que o contacto con Xesús empeza a marcar decisivamente nosa vida.
Estou convencido de que o futuro da fe entre nós estase decidindo, en boa parte, na conciencia de quen nestes momentos nos sentimos cristiáns. Agora mesmo a fe estase a reavivar ou estase a extinguir nas nosas parroquias e comunidades, no corazón dos sacerdotes e fieis que as formamos.
A increnza empeza a penetrar en nós desde o mesmo momento en que a nosa relación con Xesús perde forza ou fica adurmiñada pola rutina, a indiferenza e a despreocupación. Por iso, o papa Francisco recoñeceu que «necesitamos crear espazos motivadores e sandadores […] lugares onde rexenerar a fe en Xesús». Temos de escoitarmos a súa chamada.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
