PRIVADOS DE ESPÍRITO PROFÉTICO
Sabemos que a oposición a Xesús foise xestando aos poucos: o receo dos escribas, a irritación dos mestres da lei e o rexeitamento dos dirixentes do templo foron medrando ata acabar na súa condena e execución na cruz.
Tamén o sabe o evanxelista Lucas. Pero, intencionadamente, forzando incluso o seu propio relato, fala do rexeitamento frontal a Xesús na primeira actuación pública que describe. Desde o principio han tomar conciencia os lectores de que o rexeitamento é a primeira reacción que atopa Xesús entre os seus ao presentarse como Profeta.
O sucedido en Nazaret non é un feito illado. Algo que sucedeu no pasado. O rexeitamento a Xesús cando se presenta como Profeta dos pobres, liberador dos oprimidos e perdoador dos pecadores, pódese ir producindo entre os seus ao longo dos séculos.
Aos seguidores de Xesús cústanos aceptarmos a súa dimensión profética. Esquecemos case por completo algo que ten grande importancia. Deus non se encarnou nun sacerdote, consagrado a coidar a relixión do Templo. Tampouco nun letrado, ocupado en defender a orde establecida pola Lei. Encarnouse e revelouse nun Profeta enviado polo Espírito a anunciar aos pobres a Boa Noticia e aos oprimidos a liberación.
Esquecemos que a relixión cristiá non é unha relixión máis, nacida para proporcionar aos seguidores de Xesús as crenzas, ritos e preceptos adecuados para vivir a súa relación con Deus. É unha relixión profética, impulsada polo Profeta Xesús para promover un mundo máis humano, orientado cara á súa salvación definitiva en Deus.
Os cristiáns temos o risco de descoidarmos unha e outra vez a dimensión profética que nos ha animar aos seguidores de Xesús. Malia grandes manifestacións proféticas que se han ir dando na historian cristiá, non deixa de ser verdade o que afirma o recoñecido teólogo H. von Balthasar: A finais de século segundo «cae sobre o espírito profético da Igrexa unha xeada que non volveu a quitarse de todo».
Hoxe, de novo, preocupados por restaurar «o relixioso» fronte á secularización moderna, os cristiáns corremos o perigo de camiñarmos cara ao futuro privados de espírito profético. Se é así, pódenos suceder o que aos veciños de Nazaret: «Xesús abrirase paso entre nós e afastarase» para proseguir o seu camiño. Nada lle impedirá seguir a súa tarefa liberadora. Outros, vindos de fóra, recoñecerán a súa forza profética e acollerán a súa acción salvadora.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
