DEUS ACOLLE AOS «IMPUROS»
De forma inesperada, un leproso «achégase a Xesús». Segundo a lei, non pode entrar en contacto con ninguén. É un «impuro» e ten de vivir illado. Tampouco pode entrar no templo. Como vai acoller Deus na súa presenza a un ser tan repugnante? O seu destino é vivir excluído. Así o establece a lei.
Malia todo, este leproso desesperado atrévese a desafiar todas as normas. Sabe que está obrando mal. Por iso ponse de xeonllos. Non se arrisca a falar con Xesús de fronte. Desde o chan, faille esta súplica: «Se queres, podes limparme». Sabe que Xesús o pode curar, pero quererá limpalo?, atreverase a sacar da exclusión á quen está sometido en nome de Deus?
Sorprende a emoción que lle produce a Xesús a proximidade do leproso. Non se arrepía nin se bota atrás. Ante a situación daquel pobre home, «conmóvese ata as entrañas». A tenrura desbórdao. Como non vai querer limpalo el, que só vive movido pola compaixón de Deus cara aos seus fillos e fillas máis indefensos e desprezados?
Sen dubidalo, «estende a man» cara a aquel home e «toca» a súa pel desprezada polos puros. Sabe que está prohibido pola lei e que, con este xesto, está reafirmando a transgresión iniciada polo leproso. Só o move a compaixón: «Quero: fica limpo».
Isto é o que quere o Deus encarnado en Xesús: limpar o mundo de exclusións que van contra a súa compaixón de Pai. Non é Deus quen exclúe, senón as nosas leis e institucións. Non é Deus quen marxina, senón nós. En diante, todos han ter claro que a ninguén se ha de excluír en nome de Xesús.
Seguilo a el significa non arrepiarnos ante ningún impuro nin impura. Non retirar a ningún «excluído»da nosa acollida. Para Xesús, o primeiro é a persoa que sofre e non a norma. Poñer sempre por diante a norma é o mellor xeito de ir perdendo a sensibilidade de Xesús ante os desprezados e rexeitados. O mellor xeito de vivir sen compaixón.
En poucos lugares é máis recoñecíbel o Espírito de Xesús que nesas persoas que ofrecen apoio e amizade gratuíta a prostitutas indefensas, que acompañan a enfermos de sida esquecidos por todos, que defenden a homosexuais que non poden viviren dignamente a súa condición? Eles recórdannos que no corazón de Deus caben todos.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
