VIVIR SEN ACOLLERMOS A LUZ
Ao longo da vida todos imos cometendo erros e desacertos. Calculamos mal as cousas. Non medimos ben as consecuencias dos nosos actos. Deixámonos levar polo apaixonamento ou a insensatez. Somos así. Con todo, non son eses os erros máis graves. O peor é ter a vida formulada dun xeito erróneo. Poñamos un exemplo.
Todos sabemos que a vida é un agasallo. Non son eu quen decidín nacer. Non me escollín a min mesmo. Non elixín aos meus pais nin o meu pobo. Todo me foi dado. Vivir, xa desde a súa orixe, é recibir. O único xeito de vivirmos sensatamente é acollermos de xeito responsábel o que se me dá.
Con todo, non sempre pensamos así. Xulgamos que a vida é algo que se nos debe. Sentímonos propietarios de nós mesmos. Pensamos que o xeito máis acertado de vivirmos é organizalo todo en función de nós mesmos. Eu son o único importante. Que importan os demais?
Algúns non saben viviren senón esixindo. Esixen e esixen! Sempre máis. Teñen a impresión de non recibiren nunca o que se lles debe. Son como pícaros insaciábeis, que nunca están contentos co que teñen. Non fan senón pediren, reivindicar, lamentárense. E sen case dárense conta convértense aos poucos no centro de todo. Eles son a fonte e a norma. Todo ha subordinarse ao seu ego. Todo ten de instrumentalizarse cara ao seu proveito.
A vida da persoa péchase entón sobre si mesma. Xa non se acolle o agasallo de cada día. Desaparece o recoñecemento e a gratitude. Non é posíbel vivir co corazón dilatado. Séguese falando de amor; pero «amar», agora, significa posuír, desexar ao outro, poñelo ao meu servizo.
Este xeito de enfocar a vida conduce a vivirmos pechados a Deus. A persoa incapacitase para acoller. Non cre na graza, non se abre a nada novo, non escoita ningunha voz, non sospeita na súa vida presenza algunha. «O individuo» é quen o enche todo. Por iso é tan grave a advertencia do evanxeo de Xoán: «A Palabra é a verdadeira luz que alumea a todo home. Veu ao mundo… pero o mundo non a coñeceu. Veu á súa casa, e os seus non a recibiron». O noso grande pecado é vivirmos sen acoller a luz.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
