QUE FAI DEUS NUNHA CRUZ?
Segundo o relato evanxélico, os que pasaban ante Xesús crucificado no outeiro do Gólgota moqueábanse del e, rindo da súa impotencia, dicíanlle: «Se es Fillo de Deus, baixa da cruz». Xesús non responde á provocación. A súa resposta é un silencio cargado de misterio. Precisamente porque é Fillo de Deus permanecerá na cruz ata a súa morte.
As preguntas son inevitábeis: Como é posíbel crer nun Deus crucificado polos homes? Dámonos conta do que estamos a dicir? Que fai Deus nunha cruz? Como pode subsistir unha relixión fundada nunha concepción tan absurda de Deus?
Un «Deus crucificado» constitúe unha revolución e un escándalo que nos obriga a cuestionármonos todas as ideas que os humanos nos facemos dun Deus ao que supostamente coñecemos. O Crucificado non ten o rostro nin os trazos que as relixións lle atribúen ao Ser Supremo.
O «Deus crucificado» non é un ser omnipotente e maxestoso, inmutábel e feliz, alleo ao sufrimento dos humanos, senón un Deus impotente e humillado que sofre connosco a dor, a angustia e ata a mesma morte. Coa Cruz, ou termina a nosa fe en Deus, ou nos abrimos a unha comprensión nova e sorprendente dun Deus que, encarnado no noso sufrimento, nos ama dun xeito incríbel.
Diante o Crucificado empezamos a intuírmos que Deus, no seu último misterio, é alguén que sofre connosco. A nosa miseria aféctalle. O noso sufrimento salpícao. Non existe un Deus cuxa vida transcorre, por dicilo así, á marxe das nosas penas, bágoas e desgrazas. El está en todos os Calvarios do noso mundo.
Este «Deus crucificado» non permite unha fe frívola e egoísta nun Deus omnipotente ao servizo dos nosos caprichos e pretensións. Este Deus ponnos mirando cara ao sufrimento, o abandono e o desamparo de tantas vítimas da inxustiza e das desgrazas. Cando nos achegamos ao sufrimento de calquera crucificado,atopámonos con este Deus.
Os cristiáns seguimos dando toda clase de rodeos para non topármonos co «Deus crucificado». aprendemos, ata, a levantar a nosa mirada cara á Cruz do Señor, desviándoa dos crucificados que temos diante os nosos ollos. Con todo, o xeito máis auténtico de celebrarmos a Paixón do Señor é reavivarmos a nosa compaixón. Sen isto, dilúese a nosa fe no «Deus crucificado» e ábrese a porta a toda clase de manipulacións. Que o noso bico ao Crucificado nos poña sempre mirando cara a quen, cerca ou lonxe de nós, viven sufrindo.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
