O DECISIVO
O relato non é propiamente unha parábola, senón unha evocación do xuízo final de todos os pobos. Toda a escena concéntrase nun diálogo longo entre o xuíz, que non é outro que Xesús resucitado, e dous grupos de persoas: os que aliviaron o sufrimento dos máis necesitados e os que viviron negándolles a súa axuda.
Ao longo dos séculos, os cristiáns viron neste diálogo fascinante «a mellor recapitulación do Evanxeo», «o eloxio absoluto do amor solidario» ou «a advertencia máis grave aos que viven refuxiados falsamente na relixión». Imos sinalar as afirmacións básicas.
Todos os homes e mulleres, sen excepción, serán xulgados polo mesmo criterio. O que dá un valor imperecedoiro á vida non é a condición social, o talento persoal ou o éxito logrado ao longo dos anos. O decisivo é o amor práctico e solidario aos necesitados de axuda.
Este amor tradúcese en feitos moi concretos. Por exemplo, «dar para comer», «dar de beber», «acoller ao inmigrante», «vestir ao espido», «visitar ao enfermo ou encarcerado». O decisivo ante Deus non son as accións relixiosas, senón estes xestos humanos de axuda aos necesitados. Poden xurdir dunha persoa crente ou do corazón dun agnóstico que pensa nos que sofren.
O grupo dos que axudaron aos necesitados que foron atopando no seu camiño non o fixo por motivos relixiosos. Non pensou en Deus nin en Xesús Cristo. Sinxelamente buscou aliviar un pouco o sufrimento que hai no mundo. Agora, invitados por Xesús, entran no reino de Deus como «benditos do Pai».
Por que é tan decisivo axudar aos necesitados e tan condenábel negarlles a axuda? Porque, segundo revela o xuíz, o que se fai ou se deixa facer a eles estáselle a facer ou deixando de facer ao mesmo Deus encarnado en Cristo. Cando abandonamos a un necesitado estamos abandonando a Deus. Cando aliviamos o seu sufrimento estámolo a facer con Deus.
Esta sorprendente mensaxe ponnos a todos ollando cara aos que sofren. Non hai relixión verdadeira, non hai política progresista, non hai proclamación responsábel dos dereitos humanos se non se está a defender aos máis necesitados, aliviar o seu sufrimento e restaurar a súa dignidade.
En cada persoa que sofre, Xesús sae ao noso encontro, míranos, interróganos e interpélanos. Nada nos achega máis a el que aprendermos a mirar detidamente o rostro dos que sofren con compaixón. En ningún lugar poderemos recoñecer con máis verdade o rostro de Xesús.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
